می پرسی: چرا ندار؟
می گویم: مگر داراها چه گلی به سر زده اند؟
می گویی: نداری که عیب است!
می گویم: گل بی عیب خدا ، پیامبر مهر و رحمت ، به این نداری مباهات می کرد؛ پس اگر عیب بود، آن وجودآسمانی، سزاوارتر به نداشتن این عیب می بود!
می پرسی: منظورت را نمی فهمم
می گویم: … قدری فکر کن ؛ بعدتر درباره اش با هم حرف می زنیم