| تبليغات | X |
گاه گاه
برق کوچه مان که می رود
کوچه سوت وکور می شود
چشمهای من کنار پنجره
غرق نور می شود
غرق نور چلچراغهای آسمان
آه! ای ستارگان مهربا ن!
راستی ، چرا هیچ گاه
برق کوچه هایتان نمی رود؟
ای که برق چلچراغهای آسمان
در اراده نگاه توست!
لحظه ای ــ در قنوت ــ
دستهای خالی مرا نظاره کن !
آسمان سینه ی مرا ر از ستاره کن!
خدا خیر بدهد محمد عزیزی(نسیم) را،حدودیازده سال پیش این شعر را گفت ؛ هنوز اثرش در عمق وجودم هست!